Register Member   |      Login

หน้าแรก > ลูกเบร่ผู้มีพระคุณ ณ ปากประ ที่อยากให้ลองไปสักครั้ง

Image

ลูกเบร่ผู้มีพระคุณ ณ ปากประ ที่อยากให้ลองไปสักครั้ง

by Supasan Seadpattarachai 21/12/2018

หากเปรียบว่า

  พ่อ แม่  คือผู้มีพระคุณ ที่ให้กำเนิด

ครู  คือผู้มีพระคุณ ที่ให้ความรู้

เพื่อน  คือผู้มีพระคุณ ที่คอยพึ่งพา

ปลาลูกเบร่ ก็คงเป็นผู้มีพระคุณที่ให้ชีวิตต่อชาวปากประ หากอยากรู้ถึงที่มาของ ปลาที่มีพระคุณ มาเริ่มเดินทางไปกับเรากันดีกว่าครับ

          เมื่อลมหนาวค่อย ๆ พัดโชยมาแทนที่กลิ่นอายของสายฝน คนหลงรักในการเดินทางอย่างผมก็เตรียมตัวที่จะออกไปสัมผัสที่เที่ยวใหม่ๆที่ยังไม่เคยลิ้มลอง จากกรุงเทพฯ เราก็บินตรงไปกันที่พัทลุง แน่นอนแหละครับที่ ๆ ผมเลือกไปนั้นคือ ปากประ – ทะเลน้อย สถานที่ ๆ ขึ้นชื่อว่าเป็น unseen อีกแห่งหนึ่งของไทย และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่สุดของจังหวัด พัทลุง

         เราก็ออกเดินทางจากตัวเมืองมาที่ ปากประ – ทะเลน้อย ระยะทางประมาณ 30km โดยจุดแรกเราจะมุ่งสู่สะพานเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา ที่มีความยาว 8 กิโลเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในไทย และเป็นรอยเชื่อมระหว่าง พัทลุง – สงขลา และเป็นสะพานที่มีวิว 2 ข้างทางที่สวยที่สุด สามารถมองเห็นทะเลสาบได้ตลอดเส้นทาง

เรามาถึงที่นี่ในช่วงเย็นถือว่าเป็นเวลาที่เหมาะสมมาก ๆ ที่จะได้มานั่งดูพระอาทิตย์ตกบนสะพานที่สวยที่สุดแห่งนี้ ผมใช้เวลาถ่ายภาพและนั่งมองมันอยู่อย่างนั้นประมาณ 20 นาที แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าที่สะพานแห่งนี้ยังมี ไฮไลท์ที่ชาวช่างภาพทั้งหลายชอบมาเก็บภาพกลับไป ที่นั่นคือ “ บ้างร้างแฝด “

แน่นอนครับผมมัวแต่เพลิดเพลินอยู่บนสะพาน จนลืมนึกไปว่ามีมุมเด็ดอยู่ตรงนี้ ผมก้าวขาซ้ายลงจากรถอย่างไม่รอช้าและหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายอย่างเร็วพลัน เสียงลั่นชัตเตอร์ทุกๆนาทีของผมมันกำลังแข่งกับแสงสีส้มที่กำลังจะลาไป 10 นาทีเท่านั้นคับที่ได้ภาพนี้มา แม้เวลาจะน้อยแต่อย่างน้อยผมก็บอกกับช่างภาพคนอื่นได้และว่า “ ผมเคยมาแล้วครับ “

วันที่ 2

             4.30 นาฬิกา เสียงปลุกดังขึ้น ผมรีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟันและเตรียมกล้องให้พร้อม เพราะสิ่งที่รอคอยและวาดฝันว่าสักครั้งต้องมามันอยู่ตรงหน้าเราแล้ว เรื่องเล่าของปลาลูกเบร่ก็เข้ามาในหัวพร้อมกับภาพ ยกยอ ที่เลือนลางอยู่ไกล ๆ เคยตั้งคำถามว่าทำไมปลาตัวนี้ถึงได้มีพระคุณต่อคลองปากประแห่งนี้ ผมเลยอยากจะหยิบยกเรื่องราวมาฝากคนชอบเดินทางทั้งหลายให้ฟังกัน คลองปากประนั้นเป็นคลองที่สำคัญต่อชาวพัทลุงมาก และเป็นแหล่งน้ำที่สำคัญที่มีลำน้ำจากที่ต่าง ๆ ไหลรวมจนมาบรรจบกันเป็นคลองปากประ คลองปากประจึงเป็นเหมือนประตูเชื่อมทางการเกษตรและปลาต่าง ๆ มากมาย แน่นอนครับหนึ่งในนั้นคือปลาลูกเบร่ จึงทำให้ที่แห่งนี้เป็นแหล่งชุมนุมปลา และเกิดการจับปลาจนมาเป็นอาชีพสำคัญของคนที่นี่ ชาวบ้านจึงสร้าง ยกยอ อันยักษ์ ขึ้นมาเพื่อจับปลาต่าง ๆ ที่อยู่บริเวณนั้น และส่วนมากปลาที่จับได้ ก็คือปลาลูกเบร่คับ หากถามว่าปลาลูกเบร่สำคัญยังไง ทุกร้านอาหาร ทุกบ้านและทุกตลาดของคนที่นี่ มีปลาลูกเบร่อยู่รอบตัวไปหมดทุกมื้อที่กินจะมีเมนูปลาลูกเบร่อยู่ตลอด จนทำให้เกิดการสร้างยกยอมากขึ้น ๆ ทำให้ที่แห่งนี้เกิดทัศนียภาพที่สวยงามและสะดุดตาต่อผู้ที่มาเห็น จนมีนักท่องเที่ยวเริ่มเข้ามาเรื่อย ๆ และมากขึ้นจนคลองปากประแห่งนี้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่เป็น unseen และแน่นอนทำให้ชุมชนมีรายได้มากขึ้นและเกิดการก่อตั้งรีสอร์ทข้างวิวยอที่สวยงามขึ้นมา และจะเกิดแบบนี้ไม่ได้หากไม่มีปลาลูกเบร่ ถ้าไม่มีลูกเบร่ ก็จะไม่เกิด ยกยอ หากไม่เกิด ยกยอ ก็จะไม่เกิดแหล่งท่องเที่ยว และนี้แหละครับคือที่มาของ ปลาลูกเบร่ “ ปลาที่มีพระคุณ “

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวของปลาผู้มีพระคุณไปแล้ว ต่อไปก็คือการนั่งเรือชมวิว ยกยอ กับทุ่งบัวแดงที่ ทะเลน้อย เสียงสตาร์ทเรือดังขึ้น เรือค่อยๆขับออกจากฝั่ง โดยมุ่งตรงไปยังยกยอ ยิ่งเรือเข้าใกล้เท่าไหร่ยิ่งทำให้ผมตื่นเต้นเท่านั้น เพราะก่อนหน้านี้ ปากประเปรียบเสมือนแค่หนังตัวอย่างที่ผมได้แต่ดูมันแค่ 2 นาที แต่ตรงหน้าผมนี้มันคือหนังตัวเต็มที่ผมจะดูมันกี่ชั่วโมงก็ได้ ระหว่างที่ผมใจจดใจจ่อตั้งหน้าตั้งตารอพระอาทิตย์ขึ้น เรือก็ยังคงแล่นไปผมก็เก็บภาพความประทับใจเหล่านี้อยู่ตลอด วิวเหล่านี้มันดูดความรู้สึกผมเข้าไปอยู่กับมัน เหมือนผมติดอยู่ใน ภวังค์ ที่เรียกว่า “ ภวังค์แห่งความสุข “ และแอบคิดในใจว่าในชีวิตนี้คงไม่ได้มาเจอที่แบบนี้บ่อยแน่ ๆ ผมเลยตักตวงภ่ายภาพไว้ให้เยอะที่สุดแต่ขณะถ่ายอยู่นั้น ในหัวผมเองก็ แคปภาพความทรงจำเหล่านี้เก็บเป็นที่เตือนใจว่าครั้งนึงเราเคยมานั่งปล่อยตัวปล่อยใจอยู่ ณ ที่แห่งนี้

1 ชั่วโมงผ่านไป ที่ต่อไปเราจะมุ่งหน้าไปที่ ทุ่งบัวแดง ทะเลน้อยกัน ระหว่างที่ผมเพลิดเพลินอยู่กับวิว ยอ สักพัก ฟ้าฟนเริ่มไม่เห็นใจ ค่อย ๆ ตกลงมา จนหนักขึ้น ๆ เราเลยไปหลบอยู่ใต้สะพานสักพักใหญ่ หลังจากฝนเริ่มจะหยุดตกแล้วเรือก็ค่อย ๆ ขับออกไป ทุ่งบัวแดง ทะเลน้อย เป็นอีกหนึ่งไฮไลท์ที่ขาดไม่ได้เลยหากมาถึงพัทลุง และที่สำคัญทะเลน้อยยังได้รับการประกาศเป็นเขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อยมีความอุดมสมบูรณ์หลากหลายชีวภาพ ทั้งสัตว์ป่า สัตว์น้ำ พืชพรรณ ต่าง ๆ อีกหนึ่งไฮไลต์สำคัญคือ มีนกหลากสายพันธ์ ส่วนนกที่ทะเลน้อยจะมีให้ชมกว่า 287 ชนิด มีทั้งนกที่ประจำถิ่นและนกอพยพมาจากที่อื่น และขาดไม่ได้เลยคือ ควายน้ำ ซึ่งผมเองก็ตั้งใจจะมาเจอควายน้ำ แต่ก็ไม่ได้เจอมันเพราะผมไปช่วงที่มีฝนตกเลยอดเห็น ทั้งนกและควาย เลยพลาดไฮไลท์สำคัญของทะเลน้อยไป แต่ไม่ได้เสียดายเลยสักนิด ไว้โอกาสหน้ามีค่อยว่ากันใหม่

บทความนี้เป็นเหมือนบทความเพ้อฝันของคน ๆ นึงที่หลงรักในการเดินทาง แม้จะไม่ได้มีโอกาศบ่อย ๆ แต่การที่ได้ออกมายังที่ ๆ ใฝ่หาหรือใฝ่ฝัน มันสามารถทำให้จิตใจที่โรยแรงกับสิ่งต่าง ๆ  ขอเพียงแค่มีโอกาศได้ก้าวเท้าออกไปเท่านี้ก็สามรถช่วยบำบัดตัวเองได้มากแล้ว ผมเองไม่เคยเข้าใจคำว่าเพ้อฝัน ไม่รู้ว่า ฝันที่คิดอะไรเป็นตุเป็นตะและสร้างภาพสวยงามให้กับตนเองมันรู้สึกยังไง วันนี้ผมพึ่งเข้าใจมัน หากถามว่าอาการเพ้อฝันของผมเป็นยังไง ก็คงจะเป็นเหมือนกับเวลาที่บรรดาสาวๆนั่งอ่าน นิยาย สุดโรแมนติกอย่าง twilight แหละคับ ผู้หญิงที่สามารถสร้างผู้ชายในอุดมคติของตนเองขึ้นมาและเขียนเป็นนิยายจนโด่งดัง ผมเองก็สร้างโลกความสุขในอุดมคติของผมขึ้นมา แม้บทเพ้อฝันของผมจะไม่ได้โรแมนติกอะไร แต่ก็เป็นบทที่สร้างความสุขให้ตัวผมเอง งั้นบทพระนางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับผมคงจะมอบให้ ยกยอเป็นเอ็ดเวิร์ด คัลเลน ส่วนทุ่งบัวแดงเป็นเบลล่า สวอน เท่านี้เรื่องเพ้อฝันของผมก็เป็นบทที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับผมแล้วหล่ะครับ

 

แล้วคุณล่ะมีบทเพ้อฝันของตนเองหรือยัง

ฝากติดตาม facebook fanpage เที่ยวเอาใจ ด้วยนะครับ

2 Like(s)

VIEW 455